အေတြ႕ရယ္မွ အႀကံဳ
*************
ဆယ္တန္း ပထမ အၾကိမ္က်သည့္ႏွစ္က ျဖစ္သည္။ ထိုႏွစ္က မွတ္မွတ္႐ရ အေဖ ႏွင့္ မတည့္ ေပ။ ဘာေၾကာင့္မတည့္ သည္ မမွတ္မိေတာ့။ စကားေျပာ အေပါက္ အလမ္း မတည့္ ျခင္း ဟု ထင္သည္။ ဆယ္တန္း မေျဖ၍ ျပႆ နာ ျဖစ္သည္က အစျပဳ သည္။ မတည့္ေတာ့ အိမ္မွာမေနခ်င္။
အတိုခ်ဳပ္ ေျပာရလ်ွင္ အေဒၚ အိမ္ေရာက္သြားသည္။ အေဒၚနာမည္က ျငိမ္းျငိမ္း။ နာမည္အျပည့္အစံု က ေဒၚက်င္ျငိမ္း။
က်ေနာ္က ျငိမ္းျငိ္မ္းဟု ေခၚသည္။(ျငိမ္းၿငိမ္းသား ကိုကို( က်ေနာ့္ ညီဝမ္းကြဲ )ႏွင့္ အြန္လိုင္းေပၚတြင္ ထူးထူးဆန္းဆန္း ေတြ႕ ရပံုကို ေရးပါဦးမည္။ )
ျိငိမ္းျငိမ္းသည္ က်ေနာ္ကို အိမ္တအိမ္သို႕ ေခၚသြားသည္။ ဦးေလးျဖစ္သူလည္းပါသည္။အေဒၚ၏ အမ်ိဳးသား။နာမည္ကား ဥိီးလွျမင့္။
ထိုအိမ္ကား ၾကည့္ျမင္တိုင္ တကၠသိုလ္ ႏွင့္ မ်က္ေစာင္းထိုး။ လိပ္စာ မမွတ္မိေတာ့။ ဘယ္သူ႕ အိမ္မွန္းလဲ မသိ။
သိရန္လည္းမလိုေခ်။
အိမ္ေပၚေရာက္ေတာ့ လူအေယာက္ႏွစ္ဆယ္ခန္႕ စုထိုင္ေနၾကသည္ ကို ေတြရသည္။ ထူးျခားသည္က ဘုရားစဥ္ေအာက္တြင္ထိုင္ေနသည္ပုဂၢိဳလ္။ ေျခတဖက္မရွိ။ မ်က္လံုးက တဖက္လပ္။အနားတြင္ ခ်ိဳင္းေထာက္တေခ်ာင္း က အဆင္သင့္။
တက္လာသူတိုင္းက ကန္ေတာ့ၾကသည္။ စိတ္ထဲတြင္ အူေၾကာင္ၾကား ဟု ထင္မိသည္။
ဦးေလးႏွင့္ အေဒၚ က လည္း ကန္ေတာ့သည္။ က်ေနာ္က လူအားလံုး၏ ေနာက္နားမွာ ေနသည္။ သည္လိုပဲ ဖာသိဖာသာ။ ကန္ေတာ့ ရမည္လဲမသိ။ သူတို႕ လုပ္ခ်င္တာလုပ္ ၾကည့္ေနသည္။ ဘာေတြလုပ္မွန္းမသိ။ ထူးျခားေပစြ။
ေရာက္ေနတာ မိနစ္သံုးဆယ္ခန္႔ၾကာၿပီဟု ထင္မိသည္။ ပ်င္းတင္းတင္းျဖစ္လာသည္။ ေတာင္ေငးေျမာက္ေငးႏွင့္ ေန သည္။ ခဏၾကာေတာ့ ဘုရားစင္ေအာက္က ပုဂၢိဳလ္က သူ႕ အနားလာရန္ ေခၚေလသည္။
ေရွ႕ကို တိုးကပ္သြားသည္။
မင္း ဘာျဖစ္လို႕ မကန္ ေတာ့တာလဲ။
က်ေနာ္ ေၾကာင္သြားသည္။ ဘာေျဖရမွန္းမသိ။
ၿပီးမွ
မကန္ေတာ့ခ်င္၍ မကန္ေတာ့တာ ဟု ဘုေတာ လိုက္သည္။
ေက်နပ္ပံု မရေခ်။
အေျဖကရွင္းပါသည္။ သူ႕ကို က်ေနာ္ ကန္ေတာ့ရန္မလို။ ကန္ေတာ့ရန္ လိုက္လာျခင္းလဲ မဟုတ္။ အေဖာ္လိုက္လာျခင္းမွ်သာ။ အေဒၚ ကေခၚ၍ လိုက္လာသည္။ ေနာက္နားမွာ ေအးေအးေဆးေဆး ထိုင္ေနသည္။ သူ႕က ေရွ႕ကိုေခၚသည္။ ကန္ေတာ့ခိုင္းသည္။ရတနာသံုးပါးမွ တပါး ဘယ္သူမွ မကန္ေတာ့ခ်င္။
အေဒၚႏွင့္ဦးေလး ဘာျဖစ္ေနမည္ကို မသိပါ။သတိလဲမရ။ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ လူ အေယာက္ ေလးဆယ္ခန္႔ ရွိသည္။ မ်ားလွေပစြ။တျဖည္းျဖည္းလူမ်ားလာသည္။
ထိုပုဂၢိဳလ္က ဆက္လက္ျပီးေမးသည္။
ဘာလုပ္သနည္း။ ျပန္ေျဖလိုက္သည္။ အလုပ္မရွိ။
မင္းငါႏွင့္လိုက္မလား။
က်ေနာ္ကလည္း ရွင္းရွင္းျပန္ေျပာသည္။ ထမင္းေက်ြ းရင္လိုက္မည္ဟူ၍ ျဖစ္သတည္း။
သည္လိုပဲ တိုတို ျပတ္ျပတ္ေျဖသည္။ ေျပာသည္။
ဘယ္သြားမွာလဲ ဘာလုပ္တာလဲဟု က်ေနာ့္အေမးကို ဘိုကေလးသြားမွာ ဘုရားအို ဘုရားေဟာင္းမ်ား ျပင္မွာဟု ျပန္ေျဖသည္။
ထိုစဥ္က
က်ေနာ့္အတြက္ ခက္ေနသည္က ထမင္း။မိဘ အိမ္မွာလဲ သူတို႕သေဘာက် စာေမးပြဲ မေျဖ၍ ထမင္းမစားခ်င္။
မိဘအလိုအတိုင္းေန ေကြ်းတာစား ။ စာေမးပြဲေျဖ။ ဒါက သူတို႕ဆႏၵ။
အေဒၚအိမ္တြင္လဲ ၾကာၾကာမေနခ်င္။မေနသင့္။ အဲသည္ေလာက္ေတာ့သိသည္။ က်န္တာမသိ။ အိုေကၿပီ ထမင္းေကြ်းမည္သူရွိၿပီ။ က်ေနာ္သည္လိုပဲ ညာစားမိ ခဲ႔ပါသည္။လုပ္ရသည္မ်ား မေျပာေတာ့ၿပီ။ က်ေနာ္က တန္ေအာင္လုပ္သည္ တန္ေအာင္စားသည္။ အစားႀကီးတာကို သူတို႕လဲ ခြင့္လႊတ္ၾကပါသည္။
သည္လိုႏွင့္ ထိုဘိုးေတာ္ေနာက္ လိုက္သြားသည္။ ထမင္းပံုမွန္စားရသည္။
ဘိုကေလးတြင္ တစ္လၾကာသည္။ဘုရားအို တစ္ဆူေရွ႕တြင္ ပဌာန္းေဒသနာကို ေန႔စဥ္ ပူေဇာ္ရသည္။ ဘြဲ႕ အမည္က ေအာင္ေတာ္မူ ဘုရားျဖစ္သည္။
ပဌာန္းပူေဇာ္စဥ္ ထံုးျဖဴ ျဖဴ ေစတီမွထူးျခားစြာ ေရာင္ခ်ည္လႊတ္ သည္ ကို ကိုယ္တိုင္ျမင္ေတြ႕ခဲ့ရ သည္။ (အခ်ိန္ရလွ်င္ေရးပါဦးမည္။)
ၿပန္လာေတာ့ ဘိုးေတာ္ႏွင့္ ပဲခူးသို႕ ထပ္မံလိုက္ခဲ႔ ျပန္သည္။ ေနာက္တစ္လ ၾကာသည္။
ဘိုကေလးတြင္ က်ေနာ္လို သူေနာက္လိုက္သူေတြ ငါးဆယ္ခန္႔ရွိသည္။ သည္အထဲတြင္ ရဲသီဟ ဦးတင္ေအာင္တိို႕ မိသားစု ပါလာသည္။
ဦးတင္ေအာင္က သီခ်င္းေပါင္းစံုတီးသည္။ပန္တ်ာေက်ာင္းဆင္း နာမည္မမွတ္မိသူ က အျမဲဆိုရသည္။သူကသီခ်င္းစာသား စာမရလ်ွင္ က်ေနာ္က ဆိုသည္။
ထိုစဥ္က သီခ်င္းစပ္တာျမင္ဖူးခဲ႔ သည္။ ကီးဘုတ္ႏွင့္ ကိုယ္တိုင္ အသံထည့္သည္။
သူစပ္လိုက္လွ်င္ အေတာ္ဆိုေကာင္းသည္။
သီခ်င္းမ်ားမမွတ္မိေတာ့။ ထိုအခ်ိန္မွစ၍ သီခ်င္းကို ကိုယ္တိုင္ အသံထည့္ရသည္ဟုပဲ သိပါသည္။ ဦးတင္ေအာင္တို႔ မိသားစုႏွင့္ ဗိုလ္ကေလး တြင္ တစ္လ ပဲခူးတြင္ တစ္လေက်ာ္ ေပါင္း ႏွစ္လေက်ာ္ အတူေနခဲ႔ရပါသည္။
ယခု ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာမွ သိရသည္မွာ ထိုစဥ္က အတူေနဖူးေသာ ရဲသီဟ ဦးတင္ေအာင္သည္ နိုင္ငံေက်ာ္ အႏုပညာရွင္ေတးျပဳ စာဆို တဦး။ ထိုစဥ္က မသိခဲ႔ပါေခ်။
မင္းသမီး အဆိိုေတာ္ႀကီး ေဒၚခ်ိဳ ၿပံဳး သီဆိုေသာ တမာေတာမွာ ေပ်ာ္တယ္ဆိုတဲ႔ ေမာင္ေရ ေမာင္ေရ တမာေျမကို ေမ့လို႕လား အညာသူေလးကို ေမးလို႔လား ဟူသည့္သီခ်င္းက သူ႕၏ ေအာင္ျမင္သည့္ ေတးသီခ်င္း။ေနာက္ထပ္ ေအာင္ျမင္သည့္ သီခ်င္းမ်ားစြာ ရွိပါေသးသည္။
ေနာက္ပိုင္းတြင္ က်ေနာ္ ထိုေျချပတ္ႀကီးကို က်ေနာ္ ကန္ေတာ့ခဲ႔ပါသည္။ေတာ္ေတာ္လည္းခင္သြားသည္။
တန္ပါသည္။ ထမင္းလဲစားရသည္။ ပဌာန္း၂၄ ပစၥည္း အက်ယ္ ပစၥယေဒသ ကို ေန႕စဥ္ပူေဇာ္ရသျဖင့္ အလြတ္ရခဲ႔သည္ မို႕။
ကိုေအာင္ဟိန္း
July 17, 2016
9:00 AM
